BİZ KAYBOLDUK
Ceylan AKTAŞ/ Yazdı
Hak bize bir gönül vermişti ve koskocaman bir dünya sunmuştu. Gönlümüz ile dünyamız arasındaki köprüyü ise insan ilişkilerimiz kuruyordu.
…
Eskiden çocuklar evden çıkardı ve geceye kadar sokaktan dönmezdi. Mahallenin içinde, mahallelinin gözü ve gönlü üzerinde güvenle oynarlardı.
Gezer,
Dolaşır,
Çiçek toplar,
Oyun oynarlardı.
…
Çocuğunu sokağa gönderince Abdullah dayı bilirdi, yan komşusu, çocuğunu da kendi çocuğu gibi bağrına basacaktı.
Nurten hala bilirdi, karşı komşusu, çocuklarla birlikte kendi çocuğuna da –belki de evdeki son salçayla– yaptığı salçalı ekmeği verecekti.
Aynur abla bilirdi, yorgun düşen çocukların yanındaki çocuğuna da yazın sıcağında serinleten bir bardak su uzatacağını.
…
Ayşe teyze, uzak bir yere gittiğinde gönül rahatlığıyla evinin anahtarını Fatma’ya bırakırdı. Evinin ara sıra kontrol edilmesini isteyip yolunda gitmeyen bir şey olursa kendisine haber edileceğini bilirdi.
Hatice abla, ailesini il dışına ziyarete gittiğinde, ahiretlikarkadaşı Sibel ablanın yaptığı sıcak yemeklerden bir tasın kendi eşine ulaşacağını bilirdi.
Nuran Abla, her okul çıkışı oğlunu alan Ahmet abinin, kendi kızını da güvenle eve bırakacağından kuşku duymazdı, emindi kızının elinin eve gelene kadar güvenle tutulduğundan.
…
Samimiyetin, iyi niyetin olduğu o günlerde sıcak bir kap yemeğin olmadığı sofra yoktu. İmkânı olmayan aileler için, akşam ezanı ile birlikte sıcak tas yemekler mahallelerde dolaşır, evlere ulaşırdı.
Şimdi ise… Sabahın ilk ışıklarıyla uyanınca horoz sesi yerine uyuyanları bile rahatsız eden korna sesleri var.
Günün herhangi bir vaktinde balkona çıktığımızda cıvıl cıvılçocuk sesleri yerine beton yığınları ve tel örgüler görünüyor.
Eskiden pencerelerden sarkan rengarenk çiçekler şimdi yerini demir parmaklıklara bırakmış.
Tanımayanın bile selamlaştığı sokaklardan insan görmemek için cadde değiştirenler olduk.
…
HAK BİZE BİR GÖNÜL VERMİŞTİ VE BİZ KAYBOLDUK.
BİZ KAYBOLDUK
Hak bize bir gönül vermişti ve koskocaman bir dünya sunmuştu. Gönlümüz ile dünyamız arasındaki köprüyü ise insan ilişkilerimiz kuruyordu.
…
Eskiden çocuklar evden çıkardı ve geceye kadar sokaktan dönmezdi. Mahallenin içinde, mahallelinin gözü ve gönlü üzerinde güvenle oynarlardı.
Gezer,
Dolaşır,
Çiçek toplar,
Oyun oynarlardı.
…
Çocuğunu sokağa gönderince Abdullah dayı bilirdi, yan komşusu, çocuğunu da kendi çocuğu gibi bağrına basacaktı.
Nurten hala bilirdi, karşı komşusu, çocuklarla birlikte kendi çocuğuna da –belki de evdeki son salçayla– yaptığı salçalı ekmeği verecekti.
Aynur abla bilirdi, yorgun düşen çocukların yanındaki çocuğuna da yazın sıcağında serinleten bir bardak su uzatacağını.
…
Ayşe teyze, uzak bir yere gittiğinde gönül rahatlığıyla evinin anahtarını Fatma’ya bırakırdı. Evinin ara sıra kontrol edilmesini isteyip yolunda gitmeyen bir şey olursa kendisine haber edileceğini bilirdi.
Hatice abla, ailesini il dışına ziyarete gittiğinde, ahiretlikarkadaşı Sibel ablanın yaptığı sıcak yemeklerden bir tasın kendi eşine ulaşacağını bilirdi.
Nuran Abla, her okul çıkışı oğlunu alan Ahmet abinin, kendi kızını da güvenle eve bırakacağından kuşku duymazdı, emindi kızının elinin eve gelene kadar güvenle tutulduğundan.
…
Samimiyetin, iyi niyetin olduğu o günlerde sıcak bir kap yemeğin olmadığı sofra yoktu. İmkânı olmayan aileler için, akşam ezanı ile birlikte sıcak tas yemekler mahallelerde dolaşır, evlere ulaşırdı.
Şimdi ise… Sabahın ilk ışıklarıyla uyanınca horoz sesi yerine uyuyanları bile rahatsız eden korna sesleri var.
Günün herhangi bir vaktinde balkona çıktığımızda cıvıl cıvılçocuk sesleri yerine beton yığınları ve tel örgüler görünüyor.
Eskiden pencerelerden sarkan rengarenk çiçekler şimdi yerini demir parmaklıklara bırakmış.
Tanımayanın bile selamlaştığı sokaklardan insan görmemek için cadde değiştirenler olduk.
…
